onbegrip van een echtgenoot

Onbegrip van een echtgenoot

Parkinson is vaak moeilijk te accepteren, zowel door degene die het heeft als door diens partner. En het wordt pas echt lastig wanneer jij en je partner daarin niet ‘gelijk’ lopen. Dat kan heel schadelijk zijn voor je relatie en een bron van depressieve gevoelens.

Een duidelijk, maar schrijnend voorbeeld kregen we toegestuurd door Maria (niet haar echte naam). Ze was zelf vrij snel in staat om haar diagnose ‘parkinson’ te accepteren en constructief met de aandoening om te gaan. Helaas is haar man nog niet zo ver. Sterker nog: hij verwijt haar dat ze niet echt ziek is, dat het ‘tussen de oren zit’ en dat ze er misbruik van maakt.

Het verhaal van Maria:

Even een blik terug in de tijd, de tijd van voor de diagnose. Ik had veel last van ontstekingen en veel pijn. Ik was traag en kreeg het huishouden niet af. Ik was vaak moe en lag veel op de bank. Mijn man nam mijn taken in het huishouden spontaan over. Hij was lief en bezorgd.

“Je ziet dat je niet in orde bent” zei hij vaak. Bij de doktersbezoeken ging hij mee en ik hoor de dokter nog zeggen:  “Wat heb jij geluk met zo’n echtgenoot”.

Ik werd doorverwezen naar een orthopeed. Hij was mee naar die afspraak (we waren nog zoekende naar wat ik mankeerde). De specialist liet me enkele simpele oefeningen doen. En hij verwees me door naar de neuroloog.

Daarmee veranderde de houding van mijn man totaal. Zijn eerste woorden in de auto waren: “Zie je nou, het zit tussen je oren”. Hij dacht dat het psychisch was en ik kreeg maar niet uitgelegd wat de dokter bedoelde.

De afspraak met de neuroloog kwam er vlug. Maar hij wou niet mee, de verschillende testen deed ik alleen. Nooit vroeg hij er iets over. De dag waarop ik de uitslag zou horen, vroeg ik of hij mee wou als steun. Zijn antwoord was een duidelijk ‘nee’. Gelukkig was mijn dochter er om mij op te vangen toen ik klaar was bij de dokter. Thuis vertelde ik de diagnose aan mijn man.  Ik gaf hem de brochures die ik meekreeg en hij legde ze op de tafel zonder ernaar te kijken. Weken lagen ze op tafel, hij heeft ze nooit bekeken.

De medicijnen zorgden vlug voor verbetering. Ik deed het huishouden weer zelf, gelukkig kon ik dat weer! Ik zocht informatie op internet en werd lid van verschillende steungroepen. Zo zijn vriendschappen en uitstapjes ontstaan.

Hij zegt: “Je bent heel erg veranderd” en ik zeg dan: “Ik geniet van het leven, nu het nog kan”. Zijn antwoord is dan: “Je bent niet ziek, je bent genezen dankzij je pillen. Je kunt meer dan vroeger!”

Vorig jaar kwam ik in een depressie terecht. Het huishouden lukte niet meer zo goed en daar had hij steeds commentaar op. En toen ik me wat beter voelde en naar de kapster was geweest, vond hij dit niet kunnen, want voor hem betekent ziek zijn, dat je op de bank ligt en koorts hebt.

Ik heb een keer mijn huisarts laten komen, die heeft mijn man duidelijk gemaakt dat zijn visie verkeerd is en de ziekte van Parkinson uitgelegd. Hij zei dat hij het helemaal begreep en ik dacht ‘oef’! Maar toen mijn huisarts weg was, (wij hebben niet dezelfde dokter) zei hij: “Dat is lekker makkelijk, zeg: samenspannen met je eigen dokter!”

Toen hij hoorde dat ik fysiotherapie zou krijgen, was er weer commentaar: “Dat is nergens voor nodig!”.

Nu werk ik tijdelijk deeltijds, maar kan wel een hele dag naar een parkinson-bijeenkomst. En dan ben ik ook nog eens te moe om wat leuks met hem te ondernemen! Als ik een hele dag naar zo’n bijeenkomst kan, kan ik ook wel een hele dag werken volgens hem.

Ik ben actief bezig op computer en daarbuiten met lotgenoten, maar nog nooit heeft hij interesse getoond. En zo kan ik vele voorbeelden geven. Het vreet gewoon mijn energie op. Dat geeft heel veel stress en dat maakt de parkinson erger.

Gelukkig vind ik steun bij mijn kinderen, de vrienden en de leden van de parkinson-café’s en andere groepen, maar het is wel triest als je daarvoor niet terecht kunt bij je eigen kerel.

 

De narigheid is goed voelbaar als je dit zo leest. En het is heel makkelijk om een ‘schuldige’ aan te wijzen. Het lastige is dat ‘schuld’ niet zo’n behulpzaam begrip is in een relatie. Daar heb je alleen wat aan als je wilt scheiden.

Laten we niet vergeten dat het ook voor de partner een schokkende diagnose is, dat ook de partner door een acceptatieproces heen moet en dat die acceptatie niet af te dwingen is. In dit geval geeft Maria zelf al aan dat er juist door de diagnose een hele wereld voor haar is opengegaan waar haar man geen weet van heeft en geen deel van uitmaakt. Dat alleen kan al als een bedreiging voelen. Voelt hij zich buiten gesloten?

Het lijkt er niet op dat deze meneer open zal staan voor coaching of (relatie-) therapie, maar hij zou er heel veel baat bij kunnen hebben (en zijn relatie ook). Als coach ben ik bij voorbeeld erg benieuwd naar zijn antwoorden op vragen als:

  • Wat doet het met jou dat je vrouw iets mankeert?
  • Wat voor gevoel roept dat bij je op?
  • Je gelooft dat ze niet ‘echt’ ziek is, wat maakt dat je dat denkt?
  • Hoe zou je willen dat jullie relatie er voortaan uitziet?
  • Wat is ervoor nodig om dat te bereiken?
  • Wat kan zij daaraan bijdragen?
  • Wat kun jij eraan bijdragen?
  • Wat houdt je tegen om dat in de praktijk te brengen?
  • En wat zou jou daarbij kunnen helpen?

Wat ik Maria zou aanraden?

  • Spreek begrip voor je man uit: “Ik snap dat dit ook voor jou niet makkelijk is.”
  • Spreek jouw probleem uit: “Maar ik vind jouw houding heel moeilijk.”
  • Zeg wat jou zou helpen: “In het begin was je zo begripvol en zo lief voor me. Het gaat nu weer beter met me, maar daar zou ik nog wat van terug willen zien. Ik heb je nodig. Je steun en hulp en vooral je begrip.”
  • Geef zijn belang aan en jullie gezamenlijke belang: “Ik wil de komende tijd samen met jou leuke dingen doen, dingen die we nu nog samen kunnen doen en straks misschien niet meer. Als we dat nu niet doen, hebben we daar later spijt van.”
  • Zoek uit wat er voor hem nodig is: “Wat heb jij van mij, van de dokter of van wie dan ook nodig om er weer voor me te kunnen zijn?”
  • Geef bedenktijd: “Je hoeft niet nu meteen te antwoorden. Neem de tijd om erover na te denken.”
  • En benadruk het belang: “Maar kom alsjeblieft met antwoorden, want zo gaat het niet goed tussen ons.”

Heb je zelf soortgelijke, of juist hele andere ervaringen? Zitten jij en je partner op één lijn? En als dat niet altijd zo is geweest: hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?

Deel jouw ervaringen en tips hieronder in de comment box!

Met hartelijke groet,

Kees & Koen

Geef een reactie

Your email will not be published. Name and Email fields are required.