parkinson-vechten-of-dansen

Parkinson: Vecht Je er Tegen of Dans Je er Mee?

Je hoort van veel mensen met parkinson uitspraken als: “Ik geef de strijd niet op. Ik zal vechten tot mijn laatste snik.” En ook familie en vrienden geven dat vaak als goedbedoeld advies: “Leg je er niet bij neer. Blijven knokken, hoor!”.

Kies een handige metafoor!

Hoewel ik snap dat die uitspraken energie en kracht en zelfs een soort ‘heldendom’ opleveren, raad ik mijn coach-klanten altijd aan om die vecht-metafoor in te ruilen voor iets beters. Het beste wat ik tot nu toe heb gevonden, is de dans-metafoor: Je kunt volgens mij beter DANSEN MET, dan VECHTEN TEGEN parkinson.

Die manier om er naar te kijken werkt vaak het best voor vrouwen, terwijl mannen soms moeite hebben om afscheid te nemen van de vecht-metafoor. Maar in mijn ervaring werkt de dans-metafoor voor iedereen uiteindelijk beter.

De nadelen van ‘Vechten’

De nadelen van een ‘gevecht’ met parkinson zijn (minstens) de volgende:

  • Je bent continu in gevecht of zelfs in staat van oorlog. Dat is een stressvolle manier om te leven en stress versnelt de achteruitgang en verergert je symptomen.
  • Parkinson is kennelijk ‘de vijand’, dus alles wat ermee te maken heeft, is slecht, negatief en gevaarlijk. Een vijand heeft uitsluitend het slechtste met je voor, terwijl er altijd ook ‘ziektewinst’ is (daar volgt nog een apart artikel over).
  • En parkinson is niet zomaar een vijand die ver weg is, maar één die je voortdurend met je mee draagt, die in je lijf zit. Dat is ook al geen bemoedigende gedachte.
  • Iedere keer dat het niet gaat zoals jij wilt, heb je een ‘gevecht verloren’ van die vijand en dat is uiteraard al helemaal geen prettige gedachte.
  • Aangezien progressie van parkinson onvermijdelijk is, kun je in de vecht-metafoor niet anders dan constateren dat je uiteindelijk toch aan het kortste eindje trekt, het onderspit delft, verslagen zult worden. Dat geeft geen energie, maar zuigt je leeg.

Liever Dansen?

Als je je omgang met parkinson ziet als een dans, dan omzeil je in ieder geval die nadelen en je kunt de metafoor verder in je voordeel gebruiken:

Wie leidt de dans?

Wie van jullie twee leidt doorgaans? Veel mensen hebben in eerste instantie het idee dat ze compleet slachtoffer van de ziekte zijn (nog zo’n beroerde metafoor) en zelfs als je ermee danst, kun je het idee hebben dat parkinson altijd leidt.

Maar als je danst, kun je je voorstellen dat je manieren bedenkt om af en toe zelf de leiding op je te nemen. Kijk bijvoorbeeld naar Gary Sharpe en de manieren die hij steeds weer verzint om een ‘off’ te doorbreken of zijn coördinatie te verbeteren en zo de leiding (terug) te nemen.

En als parkinson zich even niet laat leiden, hoe kun je dan zodanig volgen dat je er het beste uit haalt? Kun je verzet omvormen tot volgzaamheid? En zo voorkomen dat je stress en frustratie oploopt (en zo snel mogelijk weer zodanig in vorm bent dat je weer even zelf kunt leiden)?

Welke dans kies je?

En als je dan leidt, welke dans kies je dan? Een foxtrot om je energie te geven en productief te zijn? Of een langzame wals om te ontspannen en romantiek aan te wakkeren? Het mooie is dat je letterlijk de muziek op kunt zetten die je op enig moment nodig hebt: kies je voor ballroom of voor rock & roll? Voor meditatieve muziek of dance? Voor jazz of pop? De juiste muziekkeuze kan je zelfs de leiding van de dans opleveren! (Je beïnvloedt jezelf er zodanig mee dat een ‘off’ of een freezing verdwijnt!)

Wil je danspartner niet?

Wat als parkinson even niet wil dansen, even absoluut niet wil wat jij wilt? Dan dans je alleen (misschien wel letterlijk!) of kies je een andere danspartner: meditatie, sport, ontspanning, een goed boek, slaap etc.

Spelen met de metafoor

Welke metafoor heb jij (bewust of onbewust) gekozen? En hoe werkt dat voor je? Als je bestaande metafoor je helpt, houden zo! Maar als ‘ie je dwars zit: kies een betere!

Zie je hoe je kunt spelen met een metafoor? Dat is de kracht ervan. Ik ben er nog niet helemaal uit of de dans-metafoor de best denkbare keus is, maar dat ‘ie veel beter is dan vechten, daar ben ik vast van overtuigd!

Heb je een hele andere metafoor? Of heb je een hele andere beleving bij vechten of dansen? Ik hoor graag je reactie. Dus als je wilt reageren, doe dat dan hieronder in de comment box of rechtstreeks per mail.

Hartelijke groet,

Koen Lucas

parkinson-coach

koen@omgaanmetdeziektevanparkinson.nl

8 thoughts on “Parkinson: Vecht Je er Tegen of Dans Je er Mee?

  1. Herman

    december 6, 2016 at 12:19pm

    Ik doe wat, ik blijf niet afwachten. Boksen tegen Parkinson. Winnen doe je niet. Ik voer een gevecht tegen Parkinson door te gaan boksen. Je bent een uur leuk bezig. Je vergeet Parkinson. Je gaat over de grens heen van wat je denk dat je kunt. Simpel gezegd: je traint .
    Je loopt hard. Als je films later ziet, denk je: “Ben ik dat?”

    Vechten tegen Parkinson , winnen kan je niet.
    Je voelt je beter na een uur. Het werkt verslavend

  2. Dockx

    december 6, 2016 at 12:59pm

    Hey, ik ga joggen en ook dansen . De ene moment presteer ik beter dan de andere maar met een goede coach en danspartner lukt het wel en soms zeggen we , volgende keer weer beter !!

  3. arno

    december 6, 2016 at 2:26pm

    Parkinson is mijn danspartner.
    Als hij stappen zet, beweeg ik mee.

    Of in de communicatie naar mensen toe, als men mij vraagt: Hoe gaat het?

    mijn antwoord:
    Best goed, zolang ik maar meedein op de golven die er voorbij komen.
    Actief zijn op de toppen, rusten in de dalen en in bed liggen bij onstuimig weer.
    Voor de rest bewust handelen om de storm voor te zijn.

  4. Ineke

    december 6, 2016 at 2:32pm

    De ene dag dans ik met mr.P en de andere dag vecht ik met hem. Maar zonder P zou ik niet zoveel vrienden hebben; ook is mijn leven niet leuker maar wel interessanter geworden. Mijn glas is (bijna) altijd halfvol en positief blijven is tot doel verheven.I

  5. Herman

    december 7, 2016 at 12:56pm

    Mille Luna

    Bindt mijn Hart met jouw Haren.
    Je voelt de opwinding nu

    Ik ga vechten,vechten, boksen tegen Parkinson

  6. elly

    december 7, 2016 at 2:02pm

    Het voelt heel goed om p te laten merken dat hij mij heeft uitgekozen, om hem vervolgens hard te laten werken tijdens mijn 2 uur beweeggroep. En verder leer ik samenwerken met p en dat houd voor mij onder meer in: rust nemen als hij dat aangeeft, en als het energiek voelt, overgaan tot actie.

  7. Jose

    december 7, 2016 at 10:41pm

    De metafoor voor Parkinson is voor mij:“Parkinson is een groeiende rugzak die je niet meer af kunt doen, ieder heeft daarbij zijn eigen model.”
    Geen mens en ook geen Parkinson patiënt is hetzelfde of reageert hetzelfde.
    Wat de één als zwaar en ongemakkelijk ervaart, kan voor de ander meevallen.
    Ja, met een rugzak op gaan dingen moeilijker, moet je meer zoeken naar je balans en heb je meer rust nodig maar blijf wel wandelen! Blijf in beweging want het lastigste met een zware rugzak op is niet het lopen….. maar het opstaan.

  8. lut moereels

    december 23, 2016 at 12:30pm

    Ooit op het eerste weekend aan zee (met dansavond) van VPL waar ik deelnam, werd ik er heel erg door getroffen, door de positiviteit, de lachende gezichten en ik schreef volgende:
    Dans en dans en dans

    Dans,dans, dans
    Toe, geef je maar gans
    Spaar voor p geen kans
    En laat je gaan op de kadans.
    Dans, dans, dans
    Immers vergeet het niet
    Dat je op zo’n moment geniet
    Of enkel in ’t geniep? Nee dat niet.
    Dans, dans, dans
    Nu geen schuifelen over de grond,
    Zelfs de rolstoel draait in ’t rond,
    ’t lijkt soms of iedereen is weer gezond.
    Dans, dans, dans
    Er staat geen leeftijd op,
    65j gehuwd en een echte twist, is dat geen top?
    Wat blijkt? met dans geef je p wel degelijk op zijn kop!
    Dans, dans, dans
    Je voelt je vrij,zo heerlijk
    ‘t komt spontaan en eerlijk
    Al die mensen met p en dansen, ’t blijkt wel heel aanstekelijk?
    Dans, dans, dans en dans!

Geef een reactie

Your email will not be published. Name and Email fields are required.